سوارانه

با آرزوی سالی سرشار از صلح این غزل را به خاک وطنم ایران تقدیم میکنم..

savaraneh — Thu, 19 Mar 2009 08:04:19 GMT

غزل ۱۳

اگر آن ترکش تهدید ٬ بدن می خواهد

طفل این خاک - نه قنداق - کفن می خواهد

زیر پوتین پلشتان اگر این خاک رود

زندگی ٬ پیرهن مرگ ٬ به تن می خواهد

حفظ حیثیت دریا به - فقط - ساحل نیست

موجهای قدر صخره شکن می خواهد

او به ویران شدن رابطه می اندیشد

آنکه صد فاصله بین تو و من می خواهد

او به جریان من و تو نگران می نگرد

او از این خرمی رود ٬ لجن می خواهد

آه از آن دشت ٬ که در آن نخروشد رودی

آه از آن رود ٬ که مرداب شدن می خواهد

کاش در معرکه ی مرگ ٬ شهیدی باشم

آنکه ذرات تنش ٬ خاک وطن می خواهد .

سلام بر حسین (ع) ...

savaraneh — Tue, 30 Dec 2008 15:58:18 GMT

غزل ۱۲

اگر قرآن مکرر شد ٬ تو هم تکرار ٬ می گیری

خدا ٬ آیینه دار توست ٬ کی زنگار می گیری ؟!

تو تنها سرو تاریخی ـ که هر "سالی" ثمر داده ـ

تو با ظرفیت "الله اکبر" بار می گیری

و تا خورشید می سوزد ٬ تو هم با کفر می جنگی

و حق عشق را از گنبد دوار می گیری

چه مسوولیتی بر گردن دنیاست ـ بعد از تو ـ :

تو از تاثیر خونت بر جهان ٬ آمار می گیری

در آن مذبح که هر عاشق تجارت می کند جان را

تو با کالای خونت رونق از بازار می گیری

تو آزادی انسان را به دینت مبتلا کردی

تو حق "اختیار" ٬ از سلطه ی "اجبار" می گیری

مجالی بهتر از شب نیست تا "تزویر" بگریزد

تو با معیار "لا اکراه فی الدین" یار می گیری .

savaraneh — Mon, 15 Sep 2008 14:00:18 GMT

غزل 11

ای شجاعت بعید٬ در نگاه شیرها

بر تو غبطه می خورند ٬ جمله ی دلیرها

بی تو جز ملال و آه بی تو جز گرسنگی

بوی نان نمی دهد سفره ی فقیرها

بی تو گل نمیدهند٬ بی تو تر نمیشوند :

شاخه ی درختها ـ سینه ی کویرها

هر کجا که می روم ردی از تو مانده است

بوی عشق می دهند٬ بعد تو ٬ مسیرها

عشق من ! اگر جهان ٬ روز و شب به من زند ـ

زخم و زخم و زخم٬ از٬ تیر و تیر و تیرها ـ

ـ دل نمی دهم به این ٬ دلبران رنگ رنگ

خم نمی شود سرم ٬ پیش آن امیرها

عشق من ! شبیه تو ـ در جهان نیافرید

آنکه با تو کاست از٬ شأن بی نظیرها

بعد از آن که آمدی کی بلند می شود ـ

دست سر بلند ها روی سر به زیرها ؟! .

برای زنی که "زن" را به اوج رساند و مادری که آبروی دو عالم است.

savaraneh — Wed, 04 Jun 2008 07:37:18 GMT

غزل ۱۰

غزل تازه ام رو تقدیم میکنم به روح بلند و زخمخورده ی زهرای مرضیه(س)

فرا تر از همه ی جذبه های زیبایی

تو آمدی که جهان را به خود بیارایی

تو آمدی که نخشکد صدای نوزادان

به گورهای نفسگیر جهل آبایی

سلام "ام ابیها" ! سلام منشاء ماه !

تو کوثر همه ی سوره های "طاهایی"

شنیده ام که دلت شور میزند گاهی

به ناله ای عطشی تاولی تماشایی

شنیده ام که هر از چند گاهی از غربت

به قتلگاه جگرگوشه هات می آیی -

- که ضجه می زنی و خاک می کنی بر سر

که دست بر کف گودال قتل می سایی

تو را به ریشه ی هر بغض نسبتی دادند

تو مادر همه ی ابرهای دنیایی .

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد...با تبریک بهار به همه دوستان عزیزم

savaraneh — Sat, 15 Mar 2008 15:42:18 GMT

غزل ۹

عذر

در جشنهای رنگین٫ در خنده های زیبا

چشمم نخورد آبی٫ از چشمهء تماشا

میزش کنار من بود اما چه دور بودند:

دستان کوچک من٫ از دستهای "سارا"

انگار بسته بودند دست من و تو عهدی ـ

از لحظهء نخستین٫ از ابتدای دنیا

انگار خوانده بودند در گوش چشم و دستم ـ

ـ قانون عشق اینست : "تنها" برای "تنها"

شاید اگر نبودی شاعر شدن غلط بود

شاید نمی سرودم ٫ هرگز٬ ترانه ای را

بر من ببخش اگر گاه٫ حرفی مکدرت کرد

بی آفتاب بودم مثل تمام شبها

میخواستم بتابی٫ تنها٫ به روزن من

میخواستم نباشی : رود هزار دریا .

حسین(ع) چکامه سرخیست از گلوی حماسه و اباالفضل(س) نوازنده این روح حماسه. با عرض تسلیت ایام سوگواری

savaraneh — Thu, 10 Jan 2008 14:57:18 GMT

غزل اول

این غزل برای تابلوی عصر عاشورا به استاد فرشچیان تقدیم شده.

به رنگ سبز فرو کرد یک قلم مو را

وطرح خشک "لبانی" کشید "یا هو" را

به هفت کاسهء رنگ نقاشی* اش خون ریخت

از آن دو چشم پر از خون که شاهدند او را

قلم به خون زد و نقشی کشید از اندوه :

چهار کودک مادرـ شکسته پهلو را

قلم به خون زد و محراب را پر از خون کرد

کشید روی شکاف سری قلم مو را

ادامه داد به نقشی دوباره از اندوه :

چهار در بغل ـ از غم ـ گرفته زانو را

قلم به خون زد و میدان جنگ برپا شد

کشید در دو طرف خیمه های اردو را

و بعد خون یلی در فرات جاری شد

که می سپرد به دریا دو دست و بازو را

قلم به خون زد و اشکی چکید بر رویش

وپاک کرد قلم نقش خونی او را

ادامه داد به اسبی که تیر خورده و چند ـ

ـ یتیم تشنه لب و قاب عصر عاشورا .

* نقاشی را بدون تشدید بخوانید

غزل دوم

سلام غصه همواره ! سلام زردی پاییزی !

ده محرم شصت و یک ! سلام ظهر عطش ریزی !

هزار و سیصد و چندی سال گذشت از تو و آغازت

و تو مکرر و پابرجا هنوز هم خود پاییزی

زمان اگر چه گذر کرده ولی تو مثل ابربغضی

نشسته ای به گلوگاهش نشسته ای و گلاویزی

کدام حادثه در تاریخ فجیع مثل تو بود و تلخ ؟

کدام حمله اسکندر کدام یورش چنگیزی ؟

خدنگ حادثه ات می رفت به سمت ناله نوزادی

وبعد قطع صدا بود و گلوی پاره خونریزی

تو آمدی و کسی در تو نماز آخر خود را خواند

تو بودی و هیجانی تلخ کویر بود و بلاخیزی

تو با تمام غمت رفتی غروب آمد و دلتنگی

خدا گریست و با خود گفت : چه اتفاق غم انگیزی .

...اما دیده اند که تن میشویی در چشمانم (قبانی)

savaraneh — Thu, 15 Nov 2007 17:08:18 GMT

غزل ۸

"ناز" اگر در "بغل نرم" خیابان خوبست

"عشق" در پهنه مهجور بیابان خوبست

از خدا خواستم آسوده نباشم ای عشق

با تو اوضاع جهان بی سر و سامان خوبست

من سفارش شدهً دست لسان الغیبم

"زیر شمشیر غمت رقص کنم" ـ آن خوبست

و چه زیباست نبردی که تو دشمن باشی

مرگ ـ از دست تو با زخم فراوان خوبست

با تو هرچیز خوشایند و جهان : زیباییست

با تو پاییز قشنگست وزمستان خوبست

چقدر ردشدن از زیر درختان زیباست

چقدر بر لب این پنجره : باران خوبست

عطش توست ـ گوارای وجودم شده است

گاه یک درد به اندازه درمان خوبست

شوکران هوسی شهد تو را تلخ نکرد

لذت طعم عذاب تو کماکان خوبست .

بازگشت همه به سوی اوست

savaraneh — Wed, 31 Oct 2007 14:47:18 GMT

ناگهان چقدر زود دیر می شود

با نهایت تاسف و دلتنگی پرکشیدن قیصر کلمه امروز ایران را

به تمام اهل قلم

و اهل کلمه

تسلیت عرض می کنم

روحش شاد ... و

ق حرف آخر عشق

آنجا که نام کوچک او آغاز میشود

وقتی تو شهریار دلم باشی ...

savaraneh — Wed, 26 Sep 2007 13:57:18 GMT

غزل ۷در کار جهان هیچکس ابهام ندارد

تنها غم عشق است که فرجام ندارد

ما سوخته ها طعمه همواره عشقیم

این آتش کهنه هوس خام ندارد

از روز و شبم جز تو ندارم خبر ای ماه

دیوانگی من سحر و شام ندارد

بگذار که با یاد تو غافل شود از تو

این مرغک وحشی خبر از بام ندارد

هرچند پریشان ولی آسوده ترینم

دیوانه غم گردش ایام ندارد

ماییم و غمی کهنه تر از روز نخستین

تا سلسله درد سرانجام ندارد

بگذار چموشانه رهایم کنی ای دل

بگذار بگویند :"دلی رام ندارد "

بگذار برای همه بیواسطه باشی

مانند شرابی که غم جام ندارد

آرامش مرداب برای تو عذابست

تو رودی و جریان تو آرام ندارد .

savaraneh — Wed, 06 Jun 2007 09:40:18 GMT

غزل ۶

"سينه" چو برگ باد خزانخورده :مرتعش ـ

از شاخه طراوتش افتاد و بعد: "خش"

اينك :صداي خردشدن زير پاي درد

آنك :صداي آمدن فصل بي طپش

اجزاي هستي اش به تفاهم نميرسند :

درياي روح بركه تن جوشش و جهش

هر لحظه بيقراري روحي اسير تن

هر لحظه در مجادله تشويش و كشمكش

چيزي شبيه پاسخ يك دعوت بزرگ

چيزي شبيه رابطه كوشش و كشش

انگار نطفه دل اين مرد را خدا ـ

با دستهاي سبز خودش داده پرورش

انگار از تحمل ايوب خارج است

زخمي كه سوخت هر نفسش را به اين روش

انگار لحظه لحظه اجل چاه ميشود

با سرفه هاي خوني از آن ميكند پرش

اي عاشق شكسته ! چه زيبا نشسته است :

لبخند ـ بر لبان تو از سال شصت و شش

فردا تو را براي خدا هديه ميبرند

آنوقت از شميم بهشتي نفس بكش .