غزل ۱ (برای مجروحین شیمیایی)

مثل شهاب رفته وخاکستر آمده

آن مرد ـ آن ستبر به زانو درآمده ـ

لبریز بود و ظرفیت تازه ای نداشت

چیزی شبیه کاسهء صبر سرآمده

اما نه اینکه خستهء زخم نبرد بود

او دوست داشت سنگر و در بستر آمده

آهی کشید و بغض جهان شعله ور شکفت

چون غنچهء غمی که شکوفا بر آمده

می دیدمش که آنهمه آتشفشان خشم

حالا زغاله ای شده در مجمر آمده

گفتم : سلام  حضرت تنهایی عزیز

بی خواهر و برادر و بی مادر آمده ـ

نفرینی کدام خدایی ؟ کدام سحر ؟

ای اتفاق روی نداده ـ سر آمده

گفتم نمی شود به تو اینگونه فکر کرد

ای مرد ـ ای که مثل شما کمتر آمده

 دشمن که تاب شعلهء خشم تو را نداشت

اینبار با مخاصمه ای دیگر آمده :

حق نفس کشیدن خون تو را گرفت

با سمی از عصارهء شیطان در آمده

غافل از اینکه : از رگ روح تو جاری است

این خون که با بهانهء سرنشتر آمده

خونی که با تمام سمومش مقدس است

حونی که سرفه های تو از آن بر آمده

شبها خیال سبز تو در ذهنم است و صبح :

می بینمت که شعر تو در دفتر آمده

با خش خش نفس زدنت شعله می شود

شعری که از تمام وجودم بر آمده